Sećanje na budućnost

Čovek ne stoji ispred vremena; on u njemu boravi, zarobljen na pragu između onoga što je ostalo iza zaključanih vrata i onog što neumitno dolazi. Ova slika nije puki prikaz tuđe starosti, već tihi prostor u kome se susreću dva doba. Gledajući u starca na kamenom pragu, posmatrač ne svedoči samo nečijoj prošlosti – on gleda u sopstveni epilog. Taj direktan pogled sa slike je ogledalo vremena u kojem se krug zatvara: posmatrač na kraju neminovno postaje sâm starac sa slike.

Pod svetlošću koja izbija iz dubine slojeva jajčane tempere, ovaj sudbinski susret odvija se unutar savršenog reda. Oronuli kamen, katanac koji čuva tajnu iza zamandaljenih vrata, zaustavljeni točak i neme ptice – svi ovi arhetipovi raspoređeni su duž nevidljivih, ali nepogrešivih koordinata. Slikar ne iscrtava mrežu; on postavlja granične tačke, vizuelna sidra koja podsvest posmatrača instinktivno povezuje u harmoniju zlatnog preseka.

Dok materijalni svet na slici svedoči o starenju i propadanju, skrivena geometrija u njegovoj osnovi govori o nepromenljivom kosmičkom skladu. U slikarstvu magičnog realizma i metafizike, poluotvoreni prostori (bilo da su to odškrinuta vrata, prozor sa zavesom koja se pomera ili kapija u senci) imaju ogromnu sugestivnu snagu. Oni aktiviraju ono što psihologija naziva horor vakui (strah od praznine) ili prosto iskonsku ljudsku radoznalost.